تو راست گفتی

بلند شد انگار راه را بلد بود.اما پای رفتن نداشت.می خواستم بماند آخر هنوز بند های دلگیری ها را قطع نکرده بود.

تو راست گفتی ؟نمی دانم

نور سفید چشمانش را پر کرد اما باز تمام نور را پس زد.آخر هنوز زنجیر دلواپسی ها را قطع نکرده بود.

داشت می رفت انگار این جا بود انگار نبود.هنوز ریشه ها را محکم گرفته بود می خواست هم بماند هم برود.

شک بود و تردید که سیاه می شد و پر می شد و خالی می شد.

وای چه لحظه هایی را باید دید تو راست گفتی می دانم

این بار باید می رفت اما ریسمان تو بود که او را گرفته بود

تو را می خواست.می خواست بداند تورا.بفهمد تو را….تورا …تورا…

تو نیامدی و او نرفت او را بردند چون هنوز در این اتاق حسش می کنم

هنوز اینجاست و به ریسمان با تو بودن چنگ می زند

و تو در یک اشتباه بزرگ به سنگ سیاه قبرش التماس می کنی

او هنوز اینجاست.

بهار